Καλησπέρα Girls and Boys In The City!
Είναι δεδομένο ότι όλοι έχουμε κάποιον ή κάποιους ανθρώπους τους οποίους νοιαζόμαστε πάρα πολύ.. Αρκετοί από εμάς γινόμαστε υπερευαίσθητοι σε κάποια θέματα και κάνουμε αυτοσκοπό μας τη ''σωτηρία'' αυτών των ανθρώπων που λατρεύουμε, όταν οι τελευταίοι αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα ή απλώς σφάλλουν αδιάκοπα σε διάφορους τομείς.
Η αλληλεγγύη είναι αυτή που μας κάνει ανθρώπους. Πολλές φορές εκφράζουμε λεκτικώς τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας και τις φοβίες μας. Άλλες φορές παραλείπουμε τα λόγια και προχωρούμε στις πράξεις, ή κάνουμε εντέλει και τα δύο. Όταν ένας δικός μας άνθρωπος βλέπουμε πως έχει πάρει την κατηφόρα, ενδέχεται να πανικοβληθούμε. Αυτό δεν αφορά σε όλους τους ανθρώπους. Οι περισσότεροι έχουν αυτοσυγκράτηση και μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση. Άλλοι άνθρωποι, ωστόσο, είναι λιγάκι επιρρεπείς και απορροφούν τα προβλήματα των άλλων σαν σφουγγάρι.
Όταν δεν μπορούμε να κρατήσουμε απόσταση από τα προσωπικά ζητήματα των άλλων και τα κάνουμε δικά μας, ενυπάρχει κάποιος κίνδυνος. Στην περίπτωση που το άλλο άτομο δεν κατανοεί την κατάστασή του, ή την αντιλαμβάνεται αλλά απλά δεν τον ενδιαφέρει, κάποιοι από εμάς αναλαμβάνουμε τον ρόλο του σωτήρα.
Η ερώτηση εδώ είναι η εξής: ''Θέλει ο άλλος να σωθεί;''. Αρκετές φορές δεν θέλει- Εμείς θέλουμε. Και κάνουμε τα πάντα για να τον σώσουμε, ακόμα και αν χρειαστεί να βάλουμε τον εαυτό μας σε δεύτερη και τρίτη και τέταρτη μοίρα. Την επέκταση αυτού του συνειρμού δε χρειάζεται να την αναλύσουμε. Η επόμενη ερώτηση είναι αυτή: ''Μέχρι ποιο σημείο πρέπει να θυσιαστούμε για κάποιον που δεν θέλει να το κάνουμε'';. Η απάντηση εδώ χωράει αρκετό γέλιο..
Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, για κανέναν λόγο δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να βοηθάμε κανέναν. Αντιθέτως, ως άνθρωπος δηλώνω υπέρμαχος της αλληλεγγύης. Το θέμα είναι ότι οφείλουμε ως άνθρωποι να διατηρήσουμε τη ψυχραιμία μας, να δούμε ένα ζήτημα σφαιρικά και να μην καταρρεύσουμε. Ένας άνθρωπος που δεν θέλει να σωθεί, δεν θα σωθεί, αν πρώτα δεν δει και δεν αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Δυστυχώς, αρκετές φορές χρειάζεται κάποιος να πέσει πρώτα και μετά να ξανασηκωθεί, ακόμα και αν έχει εμάς ως θεατές. Όταν πέσει, όμως, δεν χρειάζεται να τον παρατήσουμε.. Πιθανόν να έμαθε από τα λάθη του και τώρα να είναι σε θέση να παλέψει για αυτά.
