Μερικές φορές η ζωή μας ζητάει δεύτερη ευκαιρία

Έχουμε φτιάξει τη ζωή μας, έχουμε στήσει ένα μελλοντικό πλάνο, ξέρουμε πολύ καλά τι θέλουμε. Ωραία όλα αυτά μέχρι να μας πάνε όλα στραβά. Πλέον, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Αναρωτιόμαστε για το ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι θα ήταν καλό να κάνουμε μετά. Νομίζαμε πως τα ξέραμε όλα. Είχαμε καθορίσει ένα συγκεκριμένο δρόμο. Τα πάντα έμοιαζαν με ένα παζλ, το οποίο είχαμε συνθέσει πολύ καλά. Όλα ήταν όπως τα θέλαμε εμείς να είναι.

Όταν φτάνει η στιγμή να διαλυθεί το οτιδήποτε και να μην ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε, αισθανόμαστε χαμένοι. Δεν έχουμε λύσεις για το θέμα που μας απασχολεί και αισθανόμαστε μειονεκτικά. Ενίοτε, ζηλεύουμε αυτούς που "ξέρουν" και μας πιάνει μια νοσταλγία για όταν "ξέραμε" και εμείς. Το ερώτημα είναι "Ξέραμε πραγματικά;" και το εναλλακτικό ερώτημα είναι "Μόνο αυτό ξέραμε;". Δεν υπήρχε και κάτι άλλο;

Μερικές φορές έχουμε στο νου μας διάφορα. Δεν υπάρχει μόνο ένα πλάνο, αλλά πολλαπλά. Υπάρχει κάποιο "άπιαστο" όνειρο, μια σκέψη διαφορετική, ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ένα σενάριο απτό μεν αλλά διαφορετικό. Τέλος πάντων, υπάρχει κάτι, ή δεν υπάρχει και τίποτα. Στην δεύτερη περίπτωση, κατασκευάζουμε τώρα ένα, ενώ στην πρώτη το ακολουθούμε. Τόσο απλά. Δεν λέμε "όχι", δεν λέμε "αυτό δεν θα μπορούσε με τίποτα να συμβεί σε εμένα", "αυτό παραείναι καλό για να το δω να πραγματοποιείται", "σε ένα ιδανικό σύμπαν θα ήμουν αυτό". Λέμε "ναι". Δεν έχει σημασία αν είναι πολύ διαφορετικό από το παρόν μας, Μια νέα αρχή δε θέλαμε; Τι σημασία έχει αν θα είναι κάτι που θα ζήσουμε για πρώτη φορά; Είναι κάτι νέο!

Δεν έχει και τόση σημασία αν θα πετύχει. Σημασία έχει που κουνηθήκαμε, δεν μείναμε στο "ταρακουνηθήκαμε". Είτε αποτύχουμε είτε όχι, προσπαθήσαμε. Αναφέρω πρώτα το αρνητικό ενδεχόμενο, διότι υπάρχει και αυτό στη ζωή. Ωστόσο, πολλές φορές οι καταστάσεις είναι τόσο απρόβλεπτες και απροσδόκητες, που βρισκόμαστε από το πουθενά να κλαίμε από τα γέλια. Κάποια άσχημα πράγματα μας οδηγούν σε κάποια καλά. Αυτό είναι σημαντικό. Οπότε, σκεφτόμαστε.. Τι μπορούμε τώρα να κάνουμε;

Οι αναμνήσεις του παρόντος..

Raining- Of Verona

Πολλές φορές οι αναμνήσεις μας πληγώνουν. Είναι ανυπόφορες, επώδυνες, τις σκεφτόμαστε όλη την ώρα. Ασχολούμαστε με κάποια δραστηριότητα και ξαφνικά ξεπροβάλλει στη σκέψη μας κάποιο περασμένο στιγμιότυπο. Με λίγα λόγια, οι αναμνήσεις μας κυριεύουν. Ζούμε μέσα από τα φαντάσματά τους. 

Πράττουμε κάτι και αμέσως (ή παράλληλα) σκεφτόμαστε κάτι παρόμοιο που κάναμε κάποτε. Μάλιστα, το έχουμε μέσα στο μυαλό μας τόσο έντονα, που είναι κάλλιστα σαν να ζούμε την ανάμνησή μας και να παραγράφουμε -να αγνοούμε- εντελώς την πράξη που κάνουμε αυτή τη στιγμή. Οι κινήσεις μας είναι καθαρά μηχανικές, διότι δεν έχει σημασία να τις παράγουμε από την αρχή, αλλά να τις αναπαράγουμε από το παρελθόν. 

Η ζωή μας μοιάζει με μοτίβο. Θεωρούμε πως ξέρουμε τι θα γίνει στο επόμενο βήμα, καθώς πολύ απλά το έχουμε ξαναζήσει. Αν δεν αντιληφθούμε ότι η κατάσταση μάς είναι γνώριμη, θα το δούμε αργότερα εφόσον οι συνέπειες δεν θα διαφέρουν και πολύ από την προηγούμενη φορά. 

Το ερώτημα είναι: ''Θέλουμε να ζήσουμε κάτι για δεύτερη φορά;''. Τι είναι αυτό που πραγματικά μας κάνει να επαναλαμβανόμαστε, ή ακόμα χειρότερα για ποιον λόγο επιλέγουμε συνειδητά την επανάληψη; Ήρθαμε σε επαφή με τις συνέπειες την πρώτη φορά. Γιατί θέλουμε τώρα να τις ξαναδούμε;

Είναι η συνήθεια που μας αναγκάζει; Πρόκειται για την ασφάλεια και την γνώριμη αίσθηση που μας προσφέρει η επιλογή, ακόμα και όταν είναι εσφαλμένη; Νομίζουμε πως αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι καλύτερα;

Έχει πραγματικά νόημα όλο αυτό; Χρειάζεται να ζούμε στον ίδιο φαύλο κύκλο διαρκώς; Αν δεν αλλάξουμε κάτι, από το μικρότερο μέχρι και το μεγαλύτερο, τίποτα δεν θα αλλάξει στη ζωή μας. Το άλφα, άλφα προσφέρει και το βήτα, βήτα αντίστοιχα. Δεν θα φτάσουμε μέχρι το ταυ, αν δεν αλλάξουμε παραστάσεις. 

Είναι μάλλον άτοπη η προσπάθεια να κάνουμε πλήρη αλλαγή στον εαυτό μας. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι -πολύ καλύτεροι-, αλλά είμαστε η ίδια υπόσταση πάντα. Μπορούμε να αλλάξουμε τα 99 χαρακτηριστικά από τα 100 του εαυτού μας, αλλά ένα παλιό κομμάτι μας θα μείνει εκεί. Είναι θέμα δικό μας το πόσο θα επιτρέψουμε να μας επηρεάσει το ένα και μοναδικό παλιό στοιχείο. Μπορεί να κυριαρχήσει έναντι των άλλων, ή μπορεί να μείνει στην αφάνεια και να ξυπνά παρά μόνο πολύ σπάνια στις δύσκολες ''φάσεις'' που μερικές φορές διανύουμε..

You can not save someone who does not want to be saved

Καλησπέρα Girls and Boys In The City!

Είναι δεδομένο ότι όλοι έχουμε κάποιον ή κάποιους ανθρώπους τους οποίους νοιαζόμαστε πάρα πολύ.. Αρκετοί από εμάς γινόμαστε υπερευαίσθητοι σε κάποια θέματα και κάνουμε αυτοσκοπό μας τη ''σωτηρία'' αυτών των ανθρώπων που λατρεύουμε, όταν οι τελευταίοι αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα ή απλώς σφάλλουν αδιάκοπα σε διάφορους τομείς. 

Η αλληλεγγύη είναι αυτή που μας κάνει ανθρώπους. Πολλές φορές εκφράζουμε λεκτικώς τα συναισθήματά μας, τις σκέψεις μας και τις φοβίες μας. Άλλες φορές παραλείπουμε τα λόγια και προχωρούμε στις πράξεις, ή κάνουμε εντέλει και τα δύο. Όταν ένας δικός μας άνθρωπος βλέπουμε πως έχει πάρει την κατηφόρα, ενδέχεται να πανικοβληθούμε. Αυτό δεν αφορά σε όλους τους ανθρώπους. Οι περισσότεροι έχουν αυτοσυγκράτηση και μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση. Άλλοι άνθρωποι, ωστόσο, είναι λιγάκι επιρρεπείς και απορροφούν τα προβλήματα των άλλων σαν σφουγγάρι.

Όταν δεν μπορούμε να κρατήσουμε απόσταση από τα προσωπικά ζητήματα των άλλων και τα κάνουμε δικά μας, ενυπάρχει κάποιος κίνδυνος. Στην περίπτωση που το άλλο άτομο δεν κατανοεί την κατάστασή του, ή την αντιλαμβάνεται αλλά απλά δεν τον ενδιαφέρει, κάποιοι από εμάς αναλαμβάνουμε τον ρόλο του σωτήρα. 

Η ερώτηση εδώ είναι η εξής: ''Θέλει ο άλλος να σωθεί;''. Αρκετές φορές δεν θέλει- Εμείς θέλουμε. Και κάνουμε τα πάντα για να τον σώσουμε, ακόμα και αν χρειαστεί να βάλουμε τον εαυτό μας σε δεύτερη και τρίτη και τέταρτη μοίρα. Την επέκταση αυτού του συνειρμού δε χρειάζεται να την αναλύσουμε. Η επόμενη ερώτηση είναι αυτή: ''Μέχρι ποιο σημείο πρέπει να θυσιαστούμε για κάποιον που δεν θέλει να το κάνουμε'';. Η απάντηση εδώ χωράει αρκετό γέλιο..

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, για κανέναν λόγο δεν υπονοώ ότι δεν πρέπει να βοηθάμε κανέναν. Αντιθέτως, ως άνθρωπος δηλώνω υπέρμαχος της αλληλεγγύης. Το θέμα είναι ότι οφείλουμε ως άνθρωποι να διατηρήσουμε τη ψυχραιμία μας, να δούμε ένα ζήτημα σφαιρικά και να μην καταρρεύσουμε. Ένας άνθρωπος που δεν θέλει να σωθεί, δεν θα σωθεί, αν πρώτα δεν δει και δεν αντιμετωπίσει τις συνέπειες. Δυστυχώς, αρκετές φορές χρειάζεται κάποιος να πέσει πρώτα και μετά να ξανασηκωθεί, ακόμα και αν έχει εμάς ως θεατές. Όταν πέσει, όμως, δεν χρειάζεται να τον παρατήσουμε.. Πιθανόν να έμαθε από τα λάθη του και τώρα να είναι σε θέση να παλέψει για αυτά.