Εκπαίδευση- Ένα θέμα άξιο συζήτησης

Καλησπέρα Girls in the City!

Αύγουστος  ο μήνας και μάλιστα κοντεύει να έρθει ο επόμενος.. Σεπτέμβριος και αρχίζει το φθινόπωρο και ό,τι αυτό συμπεριλαμβάνει..

Μια πτυχή του Σεπτεμβρίου, λοιπόν, είναι οι σχολές.  Τώρα ανοίγουν, οι περισσότερες για την επαναληπτική εξεταστική (καλό κουράγιο!), ενώ άλλες για να ξεκινήσουν τις εγγραφές, έπειτα από ένα απολαυστικό καλοκαίρι. Ιδιωτικές, ή δημόσιες, όλες μας προκαλούν πονοκέφαλο, όταν με το καλό καλούμαστε να επιλέξουμε μια από αυτές.

Στο παρόν άρθρο θα μιλήσουμε λίγο για αυτό το θέμα. Συγχωρέστε με, καθώς είμαι απλά μια φοιτήτρια και δεν έχω ακόμα σχηματίσει μια καλή και προπάντων μια σφαιρική άποψη. Εφόσον ο χαρακτήρας του blog είναι συλλογικός, μην ξεχνάτε ότι μπορείτε και εσείς κάλλιστα να συμμετέχετε στη συζήτηση και να μας πείτε τη γνώμη σας, όποια και αν είναι αυτή ελεύθερα.

1.Δημόσια ή Ιδιωτική;

Είναι μεγάλο το άγχος να κατασταλάξουμε στο αν θα προτιμήσουμε μια δημόσια σχολή, ή αν θα επιλέξουμε μια ιδιωτική. Τα ερωτήματα είναι πολλά.. Κόστος διδάκτρων, εισιτήρια για την μεταφορά, μέσα μεταφοράς, φυσικά το αντικείμενο σπουδών (που είναι και το σημαντικότερο), περιοχή σπουδών, ενίοτε διαμονή και άλλα πολλά… Τι είναι αυτό που έχει περισσότερη σημασία; Θα έλεγα ότι είναι το αντικείμενο σπουδών. Είναι γνωστό πιστεύω ότι δεν παρέχουν όλες οι σχολές την ίδια ποιότητα εκπαίδευσης. Και για να αποφύγω παρεξηγήσεις, εννοώ ότι ενδέχεται μια δημόσια σχολή να είναι καλύτερη από την αντίστοιχη ιδιωτική στο αντικείμενο Α, αλλά στο αντικείμενο Β η ιδιωτική να απέχει παρασάγγας προς τα πάνω από τη  δημόσια. Επομένως, μάλλον θα ήταν καλύτερα να εστιάσουμε στο αντικείμενο με το οποίο θέλουμε να ασχοληθούμε και να κάνουμε μια ενδελεχή έρευνα για τις σχολές που το παρέχουν.

2.Κόστος διδάκτρων.

Είναι γεγονός πως διανύουμε μια περίοδο οικονομικά πολύ χαλεπή. Είναι δύσκολη η απόφαση της δέσμευσης σε μια σχολή που απαιτεί δίδακτρα, ακόμα και για μεταπτυχιακές σπουδές. Εντούτοις, οφείλουμε να σκεφτούμε ότι πρόκειται για το μέλλον μας. Μπορούμε να κλείσουμε κάποιον διακανονισμό; Δικαιούμαστε κάποιο επίδομα, κάποια έκπτωση ή υποτροφία; Γενικά, υπάρχει κάποιος τρόπος να μειώσουμε τα δίδακτρα; Και ναι, δεν χρειάζεται να βγαίνουμε σε καφετέριες, ή να αγοράζουμε μια μπλούζα των 150 ευρώ κάθε μέρα, αν αυτό βοηθήσει στη συλλογή του απαιτούμενου χρηματικού ποσού. Αξίζει τον κόπο, όταν μιλάμε για Παιδεία και εκπαίδευση.

3.Μέσα μεταφοράς και εισιτήρια.

Το αυτοκίνητο είναι σίγουρα ωραίο, άνετο και άμεσο- μας πηγαίνει όπου θέλουμε και όποτε θέλουμε, δεν έχει ουρά, έχει σίγουρα κάθισμα και κλιματισμό/θέρμανση. Έχει, όμως, και βενζίνη. Με άλλα λόγια, αν έχουμε χρήματα για βενζίνη, το  χρησιμοποιούμε. Αν δεν έχουμε, το αφήνουμε στην άκρη. Άλλωστε, ειδικά στις πολυπληθησμικές  περιοχές, υπάρχει και το πρόβλημα της κίνησης, όπως και της ρύπανσης. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν έχουν τα πλεονεκτήματα του αυτοκινήτου. Είναι, ωστόσο, πιο φθηνά. Όχι φθηνά, σκέτο φθηνότερα. Αν οι μετακινήσεις μας είναι πολλές, καλύτερα είναι να σκεφτούμε μια άλλη εναλλακτική. Υπάρχουν εισιτήρια που διαρκούν  για μια μέρα, για μια εβδομάδα, ή τα απλά εισιτήρια, γνωστά σε όλους μας. Υπάρχουν και οι κάρτες που διαρκούν για ένα μήνα ή ένα ολόκληρο έτος. Οι τελευταίες είναι μάλλον η καλύτερη λύση για πολλές διαδρομές. Για αυτό, λοιπόν, παίρνουμε ένα χαρτί και υπολογίζουμε περίπου πόσα εισιτήρια πρόκειται να χαλάσουμε. Δεν μιλάμε για τους αστάθμητους παράγοντες, αλλά για τις σίγουρες διαδρομές. Αν το ποσό των εισιτηρίων είναι μεγαλύτερο από το ποσό που κοστίζει η κάρτα, τότε δεν το συζητάμε. Παίρνουμε μια κάρτα.

4.Αντικείμενο σπουδών.

Το πρώτο πράγμα που οφείλουμε ως άνθρωποι να κάνουμε είναι να σκεφτούμε τι μας αρέσει, πώς θα θέλαμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας. Όταν κάνεις κάτι που δεν αγαπάς, είναι λογικό να βαριέσαι, να μην είσαι τόσο καλός σε αυτό και να αισθάνεσαι ‘’άδειος’’. Θα θυσιάσουμε τη ζωή μας σε κάτι που ουσιαστικά δεν θέλουμε; Δε χρειάζεται να πραγματοποιήσουμε το όνειρο των γονέων μας, αλλά το όνειρο το δικό μας. Για να αποφύγω να φανώ ιδεαλίστρια, θα πω ότι ξέρω πολύ καλά πως είναι τέτοια η εποχή, που δεν ασκείς επαγγελματικά εύκολα αυτό που σπούδασες. Είναι αρκετό αυτό σαν δικαιολογία, για να αποφύγουμε το όνειρό μας; Δεν θα γίνεις αυτό που σπούδασες. Δεν μπορείς τουλάχιστον να σπουδάσεις αυτό που αγαπάς; Και επειδή είμαι αισιόδοξη, θα προσθέσω πως δεν πιστεύω ότι θα είμαστε για πάντα σε αυτή την κατάσταση. Κάποια στιγμή, θα διορθωθούν πολλά. Και εξάλλου, ποτέ δεν ξέρεις τι ευκαιρίες μπορεί να σου παρουσιαστούν.  Τέλος, μην ξεχνάμε και την κλίση μας. Τι είναι αυτό που μας ελκύει, που κάνουμε καλά και με πάθος;

Παρακάτω ακολουθούν μικρές συνεντεύξεις από φοιτήτριες και φοιτητές διάφορων σχολών: 
http://cityandthegirls.blogspot.gr/2013_09_01_archive.html

Καλησπέρα girls in the city!

Αυτή είναι η επίσημη πρώτη ανάρτηση στο νέο μου blog! Κατ' αρχάς, να αναφέρω ποια είμαι.. Είμαι, λοιπόν, η Σοφία, μια φοιτήτρια 21 ετών (προς το παρόν). Μένω στην Αθήνα, ωστόσο, μπορώ να πω πως με ελκύουν τα νησιά πολύ περισσότερο από την πόλη. Αγαπημένο μου μέρος είναι αναμφίβολα η Ερέτρια (πόλη της Εύβοιας). Στον ελεύθερο μου χρόνο λατρεύω να ασχολούμαι με μουσική, φυσικές δραστηριότητες (όπως γυμναστική-αεροβική, χορό και περπάτημα), εκδρομές όποτε εμφανίζεται ευκαιρία, διάβασμα και βόλτες. 

Και πώς ξεκίνησα να γράφω.. Πάντα μου άρεσε η συγγραφή. Παρ' όλα αυτά, δεν έγραψα ποτέ μέχρι τώρα ένα κείμενο μεγαλύτερο από διήγημα. Φέτος το καλοκαίρι (2013) εμπνεύστηκα από την μικρή αδερφή μου (Ανδριάνα) και μια πολύ καλή φίλη (Άρτεμις), οι οποίες έκαναν τις πρώτες προσπάθειες τους να γράψουν μυθιστορήματα. Έτσι, σκέφτηκα να κάνω μια προσπάθεια να εφαρμόσω τα χόμπυ μου (όσα περισσότερα γίνεται) σε μια σελίδα!

Καλώς ήρθατε, λοιπόν! Σας ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη!!


(Να τονίσω ότι και η επαρχία είναι πολύ ωραίο μέρος και φυσικά δεν εξαιρείται από την αγάπη μας)